Voor jou tien anderen?

Soraya (20) wil niet langer hetzelfde werk doen als een oudere collega voor minder geld

Veertien. Zo oud was ik toen ik in het arbeidsleven dook. Vakken vullen bij de Albert Heijn voor 3, nog wat per uur. Ik herinner me nog dat ik vol enthousiasme begon. Eindelijk mijn eigen geld verdienen! Dat enthousiasme maakte helaas snel plaats voor verwarring.

Elke zaterdagochtend van half elf tot half 2 stond ik op de versafdeling vakken te vullen met een vijftienjarige collega. Een collega die dus meer verdiende dan ik. Waarom? dacht ik. We staan hier toch samen hetzelfde werk te doen? Waarom zou zij meer mogen verdienen dan ik? Voor deze vraag heb ik vandaag de dag nog steeds geen antwoord.

Elke zaterdagochtend van half elf tot half 2 stond ik op de versafdeling vakken te vullen met een vijftienjarige collega. Een collega die dus meer verdiende dan ik. Waarom?

Achttien

Achttien. Zo oud was ik toen ik voor het eerst werd ontslagen. Het ging om een woordenwisseling met een leidinggevende, een probleem dat makkelijk communicatief opgelost had kunnen worden. Maar nee. Er werd mij verteld dat ik na het weekend niet meer terug hoefde te komen. Voor mij konden ze immers tien anderen vinden. Nogmaals verwarring. Want is dat zo? Is het zo makkelijk? Voor mij tien anderen? Waar zijn die tien anderen nu dan, vroeg ik me af. En ben ik geen mens? Geen levend wezen, met unieke talenten en competenties? Voor mij tien anderen? Ik dacht het niet.

Voor mij tien anderen? Ik dacht het niet.

Twintig

Twintig. Zo oud ben ik nu. En er is helemaal niets veranderd aan de werksituaties voor jongeren, sinds ik zes jaar geleden begon. Ik verdien nog steeds minder dan oudere collega’s en ik begrijp nog steeds niet goed waarom. Als ik berecht kan worden als volwassene, dan kan ik toch zeker wel betaald worden als volwassene? Als ik mag stemmen, alcohol en drugs mag kopen, een eigen huis, abonnement, auto, noem maar op, kan nemen op mijn eigen naam, dan kan ik toch zeker wel betaald worden als volwassene?

Als schrijfster houd ik me vaak stil om situaties te observeren. En dit is de conclusie die ik heb getrokken uit het observeren van werksituaties voor jongeren (18 t/m 23). Werkgevers hebben de indruk dat ze ons een plezier doen. Wij zouden blij moeten zijn dat we daar mogen werken en verder dus niet zeiken. Het enige dat werkgevers blijken te vergeten, is dat wij hen ook een plezier doen. Stel je voor dat alle jongeren nu acuut zouden staken. Hoeveel burgers zou McDonalds nog verkopen? Hoe lang zouden de rijen bij de kassa’s bij Albert Heijn worden? Hoeveel bedrijven zouden een hostess kwijtraken? Of een schoonmaakster? Ik denk dat mijn punt wel duidelijk is.

Stel je voor dat alle jongeren nu acuut zouden staken. Hoeveel burgers zou McDonalds nog verkopen?

Vandaar dat ik wat te zeggen heb tegen alle werkgevers die zo met hun jongere werknemers omgaan.

Ten eerste, wij zijn mensen en willen graag ook zo behandeld worden. Nee, ik kan niet blijven werken als ik ziek ben. Nee, ik ga niet overwerken als ik de uren niet uitbetaald krijg en nee, ik wil niet langer hetzelfde werk doen als een oudere collega voor minder geld.

Ten tweede, geloof alsjeblieft niet in de illusie dat jullie ons een plezier doen. We werken ons de naad uit en daar krijgen we voor betaald. Zo werkt dat, jullie doen ons geen vriendendienst. Wij kiezen ervoor om uren van ons leven op te geven voor een schaars bedrag en het is werkelijk te gek voor woorden dat we daarbij ook nog een slechte werksituatie moeten accepteren. Nul uren contracten en de voor-jou-tien-anderen cultuur, dat kan echt niet meer en dat accepteren wij ook niet langer. We vragen het niet, we eisen dat we met net zoveel fatsoen en respect behandeld worden als ouderen. Zo niet, dan heb ik maar één ding te zeggen: “Voor jou tien anderen.”

Young & United voert actie voor meer banen waar je van kan leven, meer vaste contracten en volwassen minimumloon vanaf 18 jaarTeken de petitie!

steunen = sharen